Rechtstaan

Corona gooit alles door elkaar. Op je vaste plaats gaan zitten kan niet meer. Niet alle stoelenrijen mogen gebruikt worden en er zou al een andere bubbel kunnen zitten op je vertrouwde plaats. Het mooie is dat iedereen hierdoor de kans heeft vooraan in de kerk te zitten en van dichtbij mee te maken wat er gebeurt.

Als de misdienaar de bel laat klinken, dan staan allen recht en begint de organist het intredelied te spelen. We staan recht om Christus te verwelkomen in ons gebed en in ons leven. De priester is dan niet de pastoor of de voorganger, maar hij gaat voor in naam van Christus. Daarom verwelkomen we Christus door recht te staan. Recht staan is een
meer aandachtige houding dan gaan zitten. Het is je eerbied uitdrukken. Denk maar eens aan een staande ovatie.

Normaal staat men recht tot na het openingsgebed. Liturgisch zal de boeteling rechtstaand de schuld belijden en het eer aan God zingen. Maar we hebben in onze streek de gewoonte dat men gaat zitten na de verwelkoming, het kruisteken. Zittend luistert men naar de lezingen. Er moet niet gezegd worden welke lezing het is, wel uit welk boek. Dat weet de meevierder welke lezing het is. Als het woord van Christus,  het evangelie, aangedragen wordt staan we recht en zingen het alleluia (= prijs de Heer). Vanaf de eerste muzieknoot staan we recht.

We moeten dit niet telkens opnieuw zeggen. In het voetbal zal je de eerste keer als je ploeg een doelpunt maakt ook wel blijven zitten. Maar hoe meer je voetbal kijkt, hoe meer je gaat meeleven en zal je spontaan mee gaan  juichen. Alleen in de klas zegt men wat je moet doen. Maar dat is ook om te leren.

Na de preek gaan we rechtstaan. Soms zegt de priester wel "laten we rechtstaan". Begrijpelijk, je zal wel door de preek ingedommeld zijn, om terug je aandacht bij de zaak te brengen.

Als de priester zegt aan het begin van de prefatie: "De Heer zij met u ..." dan weten we ook dat we moeten rechtstaan, want dan  komt het belangrijkste van de viering.

Bij het Onze Vader, woorden van Jezus zelf, gaan we natuurlijk ook recht staan. Gemakkelijk is het dan ook om bij de vredeswens elkaar een vuistje, knipoogje of een elleboogje te geven. Het moet op coronaveilige manier hé. Zo zie je maar dat de liturgie ook verandert, meegaat met zijn tijd. Maar de kern wat de mens viert blijft dezelfde.
​
Tenslotte zegt de priester "De Heer zij met u". Dan gaan we rechtstaan om onder Gods zegen gezonden te worden naar de wereld waarin   we leven.

Luc Vanherck, pastoor-moderator PE St.-Jozef Kinrooi.